Okrągły Stół

Okrągły Stół pozwolił Polsce wyjść z dyktatury – bez ofiar, szubienic, plutonów egzekucyjnych...

Z pewnością kryła się też za Okrągłym Stołem słabość. Ludzie władzy byli już zbyt słabi, by opozycję demokratyczną zniszczyć, zaś ludzie opozycji solidarnościowej zbyt słabi, by władzę komunistyczną obalić.

(Adam Michnik, 4 kwiecień 2006)

 

Okrągły Stół stał się początkiem zjawisk, które trzeba ocenić jednoznacznie negatywnie.

Co prawda nie było tam żadnego tajnego spisku, lecz nastąpiła fraternizacja i początek pewnej polityki,
w ramach której za udział w komunistycznym systemie należą się przywileje.
Cała istota procesu społecznego po 1989 r. polegała na tym, że w walce o usytuowanie w zupełnie nowej strukturze społecznej, gospodarce rynkowej, ludzie z tamtego systemu mieli olbrzymią przewagę.

(Lech Kaczyński, 6 luty 2009)


Zobacz artykuł dot. politycznych realiów 1989 roku - Potrzebny odwrót od wszechwładzy!

zobacz stronę - wybory czerwcowe 1989 r.

Okrągły Stół – porozumienia

W Polsce dokonuje się historyczny zwrot. W obliczu wciąż grożących Ojczyźnie załamań i konfliktów patriotyzm i rozum nakazują szukać tego, co Polaków łączy. Na naszych oczach Europa i świat rozwijają się w szybkim tempie. Sprawą Polaków jest, aby nie stać w miejscu, aby dorównać innym.

Przez dwa miesiące, od 6 lutego do 5 kwietnia trwały prace „okrągłego stołu”. Uczestniczyło w nich kilkuset przedstawicieli różnych sił politycznych i społecznych naszego kraju. W poczuciu odmienności, niekiedy konfliktowej, swoich stanowisk ideowych, aspiracji i interesów, a jednocześnie we wzajemnym poszanowaniu własnej tożsamości poszukiwano najbardziej skutecznych środków naprawy Rzeczypospolitej. W duchu porozumień społecznych 1980 roku nawiązano dialog wokół tego, co Polaków łączy – wokół poczucia odpowiedzialności za przyszłość kraju ojczystego, za jego gospodarkę i kulturę, za społeczeństwo i za państwo, za los polskich rodzin i za los Polski.

Zdajemy sobie sprawę, że powolny rozwój tych prac i przeciągające się dyskusje w obliczu tylu palących potrzeb mogły nieraz wywoływać niecierpliwość i rozgoryczenie. Niech nas tłumaczy, że jeśli mamy wszyscy razem pozbywać się balastu lat minionych, wchodzić na drogę daleko idących przeobrażeń, trzeba to zrobić rozważnie. Nie wolno przez rozwiązania fałszywe lub pozorne zatrzasnąć drzwi przed historyczną szansą, jaka stanęła dziś przed nami dzięki przemyśleniom, poświęceniom i woli milionów Polaków i dzięki korzystnemu dla Polski rozwojowi sytuacji międzynarodowej.

Rozważając zagrożenia i szanse jakie rysują się dziś na polskim horyzoncie, uczestnicy „okrągłego stołu” zakreślili ramy w jakich Polacy mogą się porozumieć teraz i w jakich mogą się porozumiewać w przyszłości. W zawartych umowach o kierunkach reform politycznych, o reformach gospodarczych i polityce społecznej, o pluralizmie związkowym, jak też o niezbędnych zmianach w różnych dziedzinach życia polskiego, znajdują się przyrzeczenia i zapowiedzi działań władz i działań sił społecznych, znajdują się także zapisy rozbieżności, konfliktowych postulatów i interesów. Umowy te są wyrazem uczciwego poszukiwania programów antykryzysowych i reformatorskich. Ich realizacja zależy nie tylko od sygnatariuszy umowy, ale także od obywatelskiej wyobraźni, mądrości i aktywności wszystkich Polaków.

(wstęp do publikacji „Porozumienia Okrągłego Stołu”)

 

(kliknij w nazwę dokumentu, aby go pobrać w pliku pdf)


Negocjacje „Okrągłego Stołu” prowadzili od 6 lutego do 5 kwietnia 1989 przedstawiciele władz PRL i opozycji solidarnościowej, przy udziale obserwatorów, przedstawicieli Kościołów: rzymskokatolickiego oraz Ewangelicko-Augsburskiego. Rozpoczęto i zakończono je w Pałacu Rady Ministrów PRL (obecnie Pałac Prezydencki) w Warszawie.

Łącznie w jego obradach wzięło udział ok. 717 osób (uczestników, ekspertów, obserwatorów) – patrz Ludzie.
(Listę osób ustaliłem na podstawie stenogramów oraz informacji z obrad, a także listy asystentów strony opozycyjno – solidarnościowej, którą 9 maja 2017 r. odnalazłem w domowym archiwum)

Od tego wydarzenia rozpoczęły się zmiany ustrojowe PRL, w tym częściowo wolne wybory do Sejmu 4 czerwca 1989 roku. Był to początek polskiej drogi do wolności.

Zobacz artykuł dot. politycznych realiów 1989 roku – Potrzebny odwrót od wszechwładzy!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *