Styl klasyczny wrócił do gastronomii nie z sentymentu, tylko z rachunku. Meble z drewna litego wytrzymują dłużej niż kolejna moda na wnętrza, a zniszczone elementy da się naprawić zamiast wymieniać.
Drewno lite i fornir – podział ról w konstrukcji
W dobrze zaprojektowanym meblu klasycznym drewno lite i fornir nie konkurują ze sobą, lecz odpowiadają za różne zadania. Lite stosuje się tam, gdzie działają siły i uderzenia: w nogach, ramach oparć, podłokietnikach, obrzeżach blatów i cokołach. Fornir sprawdza się na dużych płaszczyznach, ponieważ stabilny materiał podkładowy nie pracuje pod wpływem zmian wilgotności tak jak szeroka deska.
Ta zasada ma wymierne konsekwencje. Blat wykonany w całości z szerokiego litego elementu potrafi się wypaczyć w lokalu, w którym zimą działa mocne ogrzewanie, a latem klimatyzacja. Ten sam blat na płycie fornirowanej, z litą ramką na krawędzi, zachowuje płaskość i jednocześnie znosi obicia od krzeseł.
Gatunek drewna dobiera się do przewidywanego obciążenia i do charakteru wnętrza. Dąb ma twarde, wyraźne słoje i dobrze przyjmuje bejce w szerokim zakresie odcieni. Buk jest jednorodny i sprężysty, więc często wykorzystuje się go w elementach giętych oraz w stelażach siedzisk. Jesion łączy jasny rysunek z wysoką wytrzymałością. Wybór ma również skutek eksploatacyjny, ponieważ na twardszym gatunku wgniecenia od talerzy i sztućców powstają wolniej.
Wykończenie powierzchni jako decyzja eksploatacyjna
O trwałości mebla decyduje w praktyce powłoka, a nie sam gatunek drewna. W lokalach spotyka się trzy podejścia, z których każde ma inną charakterystykę serwisową.
Lakier tworzy warstwę na powierzchni i najlepiej chroni przed zabrudzeniem, ale w razie uszkodzenia wymaga naprawy całej płaszczyzny, bo miejscowe przetarcie zostawia widoczną granicę. Olejowosk wnika w strukturę, daje matowy efekt i pozwala odnawiać powierzchnię punktowo, jednak wymaga regularnej konserwacji. Bejcowanie z lakierem nawierzchniowym łączy kolor z ochroną i jest najczęstszym rozwiązaniem w meblach klasycznych, gdzie kolorystyka musi być powtarzalna w całym komplecie.
W lokalu, w którym bar gastronomiczny sąsiaduje z salą wykończoną w tej samej tonacji, powtarzalność koloru bywa problemem większym niż sama odporność powłoki. Drewno przyjmuje bejcę różnie, zależnie od partii materiału i od kierunku słojów, dlatego przy zamówieniach obejmujących kilkadziesiąt mebli przyjmuje się wykonanie wzorca odniesienia i akceptację odcienia przed uruchomieniem produkcji.
Styl klasyczny we współczesnym lokalu
Klasyka w gastronomii rzadko oznacza dziś wierną rekonstrukcję historycznych form. Częściej jest to zestaw rozpoznawalnych elementów użytych oszczędnie:
-
toczone lub profilowane nogi zamiast prostych, kanciastych podpór,
-
oparcia z wyraźnym rysunkiem konstrukcyjnym, pikowane lub z listwą wieńczącą,
-
ramy i cokoły z widocznym profilem, dające grę światła na krawędzi,
-
ciemniejsze wybarwienia drewna zestawione z tkaninami w stonowanych kolorach,
-
mosiądz lub stare złoto w drobnych detalach, ograniczone do okuć i podnóżków.
Taki zestaw wypada dobrze w restauracjach o profilu tradycyjnym, w hotelowych salach śniadaniowych i w lokalach zajmujących zabytkowe wnętrza, gdzie meble minimalistyczne kłóciłyby się z architekturą. Dobrze znosi też sąsiedztwo elementów nowoczesnych, o ile utrzyma się jedną dominantę materiałową i nie mnoży się stylistycznych cytatów.
Trwałość i rachunek kosztów w dłuższym okresie
Porównanie cen mebli klasycznych z tanimi konstrukcjami płytowymi wypada niekorzystnie tylko w pierwszym roku. Właściwa perspektywa to okres pięciu lub siedmiu lat, czyli tyle, ile trwa typowy cykl życia wyposażenia lokalu przed odświeżeniem wnętrza.
W tym horyzoncie liczy się kilka cech. Konstrukcja skręcana i klejona w węzłach daje się dokręcić po sezonie, a nie rozklejają się w niej połączenia po pierwszym roku. Elementy tapicerowane wymienia się osobno, bez wymiany całego krzesła. Powierzchnie drewniane wracają do stanu wyjściowego przez przeszlifowanie i ponowne wykończenie, czego nie da się zrobić z laminatem. Do tego dochodzi dostępność części, ponieważ w meblu wykonanym pod zamówienie można domówić brakujące elementy po latach.
Stolbar wytwarza na zamówienie meble do lokali gastronomicznych i obiektów noclegowych, także takie, które utrzymane są w tradycyjnej stylistyce. W ofercie znajdują się meble restauracyjne w stylu klasycznym: krzesła i fotele z drewna litego, stoliki, siedziska tapicerowane oraz zabudowy barowe. Wykonanie obejmuje dobór gatunku drewna, wybarwienia i tkaniny obiciowej, a wymiary poszczególnych mebli dopasowuje się do projektu wnętrza.
Meble w tej stylistyce mają jeszcze jedną zaletę, trudną do wyliczenia w arkuszu: nie starzeją się skokowo. Wnętrze urządzone w klasycznej konwencji po pięciu latach wygląda na dojrzałe, a nie na przeterminowane, co odsuwa w czasie decyzję o kosztownym remoncie.
Artykuł sponsorowany
